Owsiak w pisowskim bagnie

Jest takie miejsce, w miasteczku powiatowym, do którego nikt z własnej woli i dla przyjemności nie zagląda. To się nazywa zakład opiekuńczo-pielęgnacyjny. Już w samej nazwie tkwi sprzeczność i ironia. Zakład kojarzy nam się z produkcją, załogą, bezosobowym cyklem wytwarzania czegoś dla zysku. W zakładzie nie ma miejsca na czułość, opiekę, troskę i pielęgnację.

No więc na to zaniedbane, niedoinwestowane i pomijane miejsce spadło niespodziewane szczęście. Nie za sprawą prezia od zdrowia, co zarabia kilkanaście tysi, nie za sprawą rozmodlonych, rozkochanych w Panu radnych – prawdziwych katolików, nie za sprawą pań i panów w białych kitlach, co składali przysięgę Hipokratesa, ale za sprawą starej, zrzędliwej baby o nawykach wiecznej dyrektorki, manierach powszechnie uznawanych za dziwactwa i natręctwa. Baby, która nie ma nic wspólnego z białym mężczyzną w czarnej sukience, ale jednak za sprawą której dziesiątki starych ludzi żegnało ten świat godnie, a przynajmniej godniej, bo to ona ujmowała im cierpienia, zabiegała, by w ostatnich chwilach mieli ciepło, nie czuli bólu i obojętności.

Za sprawą tego starego, upartego babska do zakładu trafiło kilkadziesiąt profesjonalnych łóżek, szafki, wyciągi, wózki inwalidzkie. Mało nie brakowało, a zamiast materaców przeciwodleżynowych, na których zalegają ci co już nie wstają i nie chodzą, przywieziono by bieżnię do biegania w miejscu. Litościwie milczeniem pominę jednak tego/tą idiotę/idiotkę, co wpadł na taki pomysł. W każdym razie łóżka mają odpowiednie materace i komuś mogłoby się wydawać, że wszyscy są z tego powodu dość szczęśliwi.

Nic bardziej błędnego. W normalnym miasteczku władza, czy to miejska czy powiatowa powinna ze szczęścia szczać po nogach, bo całe to dobrodziejstwo nie kosztuje ich ani złotówki. No trochę trzeba wydać na jakieś remonciki, żeby ślniący, nowiutki sprzęt lepiej się prezentował, ale opękają. No, ale to nie jest normalne miasteczko tylko pisowskie miasteczko powiatowe.

Radości powszechnej zatem nie ma. Personel musi się nauczyć tego obsługiwać. Administracja musi to wszystko zinwentaryzować, opisać, a z tym roboty co niemiara. Najgorsza jest jednak zupełnie inna kwestia. Otóż cały sprzęt wjechał do pisowskiego miasteczka jako dar od Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy Jurka Owsiaka. No nie idzie się z tego, ku… ucieszyć. Nawet nie da się lansu wykonać. Pierwszą lepszą hulajnogę ksiądz przyjdzie i pokropi, a tu tona sprzętu warta miliony i obyło się bez pokropku.

Gdyby Owsiak był małostkowy i nie miał poczucia humoru, jak większość smoleńskiego plemienia, to by tych skarbów do powiatowego miasteczka nie przytargał. A jednak ma facet klasę. W przeciwieństwie do głównego prezia w miasteczku. Ten Prezio nawet nie zauważył, że tyle łóżek, materacy i wózków to mniej cierpienia, choroby, rozpaczy. Ten target się nie liczy, bo on już nie łazi i w większości nie kontaktuje więc wyborczego pożytku z niego nie ma. Lepiej władować kasę w koncert Bajora, bo ci co przyjdą poklaskać Bajorowi rokują, że dowleką się też do urny.

Prezio ma szczęście, że Owsiakowi na razie Nobla nie przyznali. Gdyby tak się stało, to owsiakowych wózków, łóżek i materacy nie dałoby się nakryć lodową areną. A tak jest arena i jest prawdziwa radość.