Archiwa kategorii: Wybory

Lepiej od Biedronia

Dziś będzie w innym tonie niż zazwyczaj.

Gdyby Biedroń przeczytał choćby tytuł, już by zastrzygł uszami. Na szczęście nie ma teraz czasu na takie głupstwa. Ale w miasteczku powiatowym ten tekst powinni niektórzy poczytać bardzo uważnie. Zwłaszcza dwa środkowe akapity. Szczególnie zasapani działacze z nadciśnieniem, którzy na razie jeszcze nie pojmują, na czym polega zastrzyk energii, jaki do polityki niesie Wiosna. Upoconym, powiatowym wodzom wypłukanym z inicjatyw, energii i wizji potrzebny jest na dziś wyłącznie wróg, by mieli kim straszyć lud. Mając w ręku wszystkie zabawki i pełnię władzy oraz sztab sługusów na samorządowych posadach i nie potrafiąc jednocześnie tej władzy zamienić w budowanie ani lepszego dnia dzisiejszego, ani przyszłości dla tych, którzy zostaną w miasteczku. Rządzenie strachem to najsłabszy i najbardziej ułomny ze sposobów sprawowania władzy. Intelektualna pustka, służalczość wobec kleru i nieustanne napuszczanie jednych na drugich.

Biedroń pracował nad swoim projektem od trzech lat. A jak on się na coś uprze, to to ma. I tak jest i tym razem. Jego skuteczność bierze się z energii, kondycji, wiedzy, inteligencji, determinacji i pracowitości. To jest wszystko to, czego brakuje od lat politykierom powiatowym. Ale oni są u władzy tu i teraz i myślą tylko o tym, jak to tu i teraz utrzymać. Tymczasem Wiosna, poza furą fanatycznych wyznawców Biedronia, to również garstka chłodnych, analitycznych umysłów. Ludzi, którzy znają co najmniej Europę. Wiedzą, jak ma wyglądać nowoczesny świat. Instytucjonalny, ale również ten za ścianą, po drugiej stronie ulicy. I nie boją się tego głosić, bo wiedzą, że prawda jest po ich stronie.

Koalicja z Wiosną będzie dla pozostałych koalicjantów szokiem. Nawet jeśli sam Biedroń nie będzie premierem, to negocjacje nie toczące się wokół stołków, ale koncepcji, strategii, projektów ustaw i konkretnych rozwiązań systemowych sprawią ogromny trud współkoalicjantom. Bez Wiosny ten sojusz nie odpali, a wymagania Wiosny będą zatrważające. Bo nie da się Wiosny ani zastraszyć, ani usatysfakcjonować posadami dla działaczy i kolesiów. We Wiośnie nie ma ani działaczy, ani kolesiów i ten (nie)układ jest nie do ogrania.

Oczywiście partia jest partią. I tam przedrą się podjarani testosteronem, żądni władzy chłopcy, a pewnie i dziewczynki, choć one akurat nie na testosteronie. Oni się szybko wypalą, bo będą ścigać się o stołki, a to jest bieg o ponderabilia. Po prostu inna kategoria. Prawa kobiet, odpolitycznienie stanowisk wymagających wiedzy i kwalifikacji, świeckie państwo, odejście od węgla na rzecz zielonej energii, itd., itd. To nie są tylko hasła. To są postulaty, które trzeba będzie zapisać w ustawach i rozporządzeniach, a następnie wprowadzać w życie i monitorować, żeby utrzymać tę koalicję.

To nie zadziała z dnia na dzień, ale elektorat Wiosny, to zapewne najbardziej wyedukowany i świadomy na dzień dzisiejszy elektorat polskich, politycznych bytów. Na populizmie się nie skończy. Od niego trzeba było zaledwie zacząć.

Czy nie mam wątpliwości? Mam. I to spore. Najbardziej boję się tego, że jeśli Biedroniowi i Wiośnie się nie uda, to lewica nie przedrze się do władzy przez kolejnych 10 lat, a to oznacza katastrofę dla tego kraju, jeśli oczywiście w tym samym czasie nie zmiecie nas globalna katastrofa, co też jest wielce prawdopodobne.

Mam wątpliwości, co do samej nazwy. Jedno słowo – jasne. Wiosnę można odmieniać na wszystkie sposoby, łączyć w pozytywne slogany i skojarzenia. Jednak samo granie rzeczownikiem i wiosennymi przymiotnikami może się szybko znużyć i nieść oskarżenia, że to wciąż tylko słowne gierki. A niefortunna zbitka, której twórcy nazwy chyba nie przewidzieli, to start ugrupowania w momencie, gdy wciąż trwają (i pewnie szybko się nie skończą) zawirowania wokół Wiosny od Szlachetnej paczki.

Zagrożeniem jest też sam Biedroń, a raczej jego narcyzm i bezwzględne podporządkowanie wszystkiego i wszystkich jednemu celowi.

Na koniec nie popiszę się skromnością i stwierdzę, że mimo popularności i sukcesów jakie są udziałem Roberta, to ja byłabym lepszą prezydentką niż on prezydentem. Miasto wymaga doglądania, cierpliwości i bycia w nim w każdym trudnym momencie. Słupsk nie był celem Biedronia, a tylko szczebelkiem do dalszej, ambitnej drogi. Być może nie ma w tym nic złego, zwłaszcza, że miasto zostawił – wydaje się – w dobrych rękach. Ale rozczarowanie, pozostaje, a w ślad za nim, obawa, że scenariusz może się powtórzyć.

 

 

 

Wiosna idzie

Straszyliście lud lesbijką, która mogła rządzić miasteczkiem powiatowym. No to teraz szykuje się wam premier kraju – gej. I jak obronicie lud przed tą sodomą? Modlitwa wystarczy? Panie Leszku, panie Mariuszu, panie Marcinie, panie Mirku. Na kolana i klepać zdrowaśki.

Że spoko i kupa śmiechu? No to zobaczycie za 10 miesięcy.

 

Nie startuję, ale głosuję

Miasteczkom powiatowym nie jest potrzebna polityka partyjna tylko polityka miejska. Tłumaczyłam to po wielekroć. Polityka miejska, to programy działań w różnych obszarach życia miejskiego wypracowane przez specjalistów, ekspertów, działaczy, urzędników, a na koniec przyjęte do działań przez polityków, niestety. I wdrażane do działania oraz monitorowane.

W miasteczku powiatowym odkąd pamiętam we władzach panoszą się faceci. Szkoda miejsca na przymiotniki, jakie przychodzą mi na myśl, gdy chcą o nich pisać. Niektóre są niecenzuralne. Dlatego nie piszę.

Miasteczku potrzebny jest – jak czyste powietrze, którego wciąż nie ma – kobiecy punkt widzenia codziennych problemów i sposób zarządzania, a raczej gospodarowania wspólnym dobrem. Kobieca wrażliwość i troska potrzebna jest na każdym kroku; Starym ludziom nie mającym na leki, siedzącym godzinami na twardych krzesłach pod gabinetami lekarzy, czekającym na rentę, którą rozdrapią dzieci i wnuki, bo z własnych niskich pensji nie są w stanie się utrzymać, Dzieciom w szkołach, by się uczyły, ale i wychowywały, by umiały reagować na przemoc wobec samych siebie i innych, Kobietom uciekającym przed przemocowym mężem i partnerem, aby miały się gdzie schronić i umiały wywalczyć należne alimenty. Mogłabym wymieniać kolejne grupy zawodowe i społeczne. Choćby sportowców. Tak, sportowcom, ich karierom i ich zdrowiu bardzo potrzebne są mądre, decyzyjne kobiety. Nie będę dalej rozwijać, bo dziś nikt nie ma czasu na czytanie. Napiszę więc tylko na koniec, że kobieca empatia potrzebna jest nawet ławkom w parku i psom na łańcuchu.

Komitety wyborców zakładane przez partyjnych działaczy, to wg mnie kpina z inteligencji wyborców. Dlatego pisałam już wiele miesięcy wcześniej, że te wybory to nie moja bajka i nie wystartuję. Ale zagłosuję. Zagłosuję przeciwko partyjnym kolesiom.

Zagłosuję na Basię Klatkę. Oczywiście z mojego punktu widzenia nie jest to kandydatka idealna. Basia też jest partyjna i w dodatku otoczona zapleczem, którego nie akceptuję. Basia ma jednak wrażliwość, o której pisałam wcześniej. Jest ambitna i pracowita. Uważam, że jest uczciwym człowiekiem, co przy partyjnym osadzeniu proste wcale nie jest. Ma w tej chwili ogromną wiedzę o miasteczku i jego mieszkańcach. Zdobyła ją, bo poszła do ludzi. Nie przemawiała, nie wyginała się na scenie, nie szczerzyła do kamer. Chodziła, jak sama chciała – od klatki do klatki. Poświęciła dziesiątki godzin zwykłym ludziom. To jest bezcenna wiedza i doświadczenie.

Jest okazja, by je wykorzystać. Przyjadę w niedzielę do miasteczka, by oddać głos na Basię Klatkę.

 

 

 

 

Kandydat niezależny

Tak go kochali. Tak mu zaufali. Tak ich zjednoczył. A teraz prezio zakpił ze swoich wyborców w miasteczku powiatowym. Pewnie czują niepokój i rozgoryczenie. Są zagubieni? Powiatowy wódz przewodniej siły partyjnej w narodzie, zakłada własny komitet i z niego startuje na prezia. Zresztą, od dłuższego czasu partyjny szyld chował za plecami, gdzieś w okolicach d… i próbował wyśpiewywać gawiedzi pieśń o niezależności.

Mieszkaniec miasteczka, który ucieszy się z 300 zł na kredki, trampki i tornister, na kogo ma teraz oddać głos? Wszak nie wie, że to tylko efekt katolickiej miłości między preziem a niedoszłym zawodnikiem sumo o ambicjach wielkich jak on sam. Prezio jest fajny i jest preziem, ale jak przestanie, to Adrian go przygarnie. Ale co zrobią ze sobą halabardnicy od prezia? Wszyscy w pałacu się nie zmieszczą. A zemsta pisowska jest równie silna jak pamiętliwość Jaro, bo na niej uwarzona.

Prezio w końcówce kadencji hula bez opamiętania. Za pieniądze emerytek, nauczycielek, przedsiębiorców. Sławomir, Chylińska, kolejna spółeczka.

Lud zachwycony, że tyle w miasteczku się dzieje, a że miejsc pracy nie przybywa, płace nie rosną, smog zimą nie ustąpi, woda drożeje, ścieki drożeją, prąd drożeje, czynsz drożeje, namiastkę rewitalizacji szlag trafił.

Za tę niegospodarność następca rozliczy obecnego prezia, niezależnie od tego kiedy zmiana nastąpi. Jeśli tego nie uczyni, tzn. że będzie g… wart/warta.

Oferta pracy

Zbliżają się wybory samorządowe więc w miasteczku powiatowym będą nowe oferty pracy. Szczególnie jedna jest wyjątkowo atrakcyjna. Kandydat powinien spełniać następujące warunki. Powinien być heteroseksualnym mężczyzną, obnoszącym się swoim przywiązaniem do religii katolickiej. Kandydat nie powinien grzeszyć: inteligencją i pracowitością. Można wręcz rzec, że lenistwo winno stanowić część jego natury. Dotychczasowa ścieżka zawodowa kandydata nie ma znaczenia. Wiedza i wykształcenie też nie są istotne. Kandydat może być stolarzem, marynarzem, kierowcą lub akwizytorem. Nie musi znać ustaw, języków obcych, prawa zamówień publicznych, prawa budowlanego, podstaw rachunkowości, ani nawet elementarnego savoir vivre. Nie musi dobrze prezentować się podczas wystąpień publicznych, ani mówić z sensem. Umiejętność poprawnego pisania, jest wręcz niepożądana.

Jego przyszła praca będzie polegała w głównej mierze na czujności. Trzeba więc będzie bezustannie pilnować, czy inni członkowie nie knują za jego plecami, czy jest wciąż w słusznej koalicji, czy ta koalicja nadal go popiera i czy ona wciąż trwa. Potrzebna mu będzie pewna biegłość w liczeniu. Zwycięski kandydat będzie musiał bowiem przeliczać, czy każdego rana ma taką samą większość, popleczników i wiernych piesków, jak miał wieczorem, gdy zaległ spać. Sam będzie musiał podsycać nieufność wobec kolegów (koleżanki pozbawi głosu już na pierwszym zarządzie), snuć intrygi, rozpuszczać plotki, obiecywać, zastraszać, ośmieszać i ogólnie rzecz ujmując, trzymać wszystkich krótko za ryja. Powinien przejawiać: uwielbienie do podróży, zwłaszcza służbowych, bywania na spotkaniach i uroczystych uroczystościach, z których nic nie wynika oraz brak umiaru w jedzeniu, a zwłaszcza piciu. Oczywiście trzeba się nieco pilnować, żeby za bardzo się nie nachlać i nie przyjść od rana na ciężkim kacu, bo to zawsze kłopocik znaleźć na biegu kogoś, kto nadmucha za kandydata, w razie gdy jakaś menda nie wytrzyma i doniesie.

Ponieważ budżet, którym będzie zarządzał jest stosunkowo niewielki, a pieniądze w dużej mierze znaczone, musi jedynie pilnować, by chłopstwu raz w roku wyremontować kawałek jakiejś drogi, sypnąć trochę na wóz strażacki i pobratać się na dożynkach. Nauczycieli bezustannie straszyć demografią. Największy ambaras może pojawiać się ze szpitalem, bo tam trzeba mimo wszystko zatrudniać fachowców czyli lekarzy i pielęgniarki, ale za to można się wykazać kreatywnością w tworzeniu nowych miejsc pracy dla kolegów równie ambitnych i pracowitych jak sam kandydat. Podsumowując. Praca za coś koło dwunastu tysi, wymaga żeby być cwanym chamem, który jakby co, wie kiedy zadzwonić do bram by się pokłonić panom i podarować za poparcie jakąś nie swoją tylko naszą nieruchomość.

W miasteczku powiatowym kandydatów do tej roboty oczywiście nie brakuje. Przepychanka niebotyczna trwa od miesięcy. Wymienianie, co w związku z tym leży odłogiem zajęłoby za dużo czasu i nie będzie wam się chciało czytać, a i tak to widzicie na co dzień. Na koniec dodam tylko, że takich atrakcyjnych jak w miasteczku powiatowym posadek, jest w naszym kraju ponad trzysta.

 

Wybór

Ciągle mnie ktoś pyta, czy startuję. Po raz pierwszy i ostatni w tej sprawie. W nadchodzących wyborach – nie startuję. Najprościej jest stwierdzić, bo nie mam z kim. Jednak to zdanie trzeba rozwinąć, bo zawistni frustraci zinterpretują opacznie. Oczywiście i tak to uczynią, ale ponieważ pisuję dla tych, co nie uciekają od wysiłku samodzielnego myślenia, więc kilka zdań wyjaśnienia.

Nadchodzące wybory samorządowe, to najważniejsze od wielu lat wybory, od których zależeć będzie przyszłość zwyczajnych Polaków na lata. Siła lokalnej samorządności polegała na tym, że szanse na mandaty mieli nie tylko partyjniacy, ale i społecznicy. W wielu gminach i miasteczkach, a nawet miasteczkach powiatowych ludzie zmęczeni pazernością politycznych aparatczyków oddawali nagle głosy na niezrzeszonych, nieskoligaconych, niezdeprawowanych politycznymi gierkami i układankami. Miasteczko powiatowe było bliskie tego, ale przegrało. Przypomnę, że niezależna dziennikarka z marnej gazetki, lesbijka, po menopauzie, ateistka i ponoć Żydówka – pokonała: urzędującego prezia, byłego senatora, gostka namaszczonego przez starostę no i szefa Peło. Ten bezczelny i groźny dla zdeprawowanych, osadzonych od lat na stołkach rządzących szturm, zatrzymali odziani w czarne kiecki czciciele kasy, wypasionych bryk, wielbiciele bujnie obdarzonych przez naturę mężatek lub nieletnich chłopczyków.

W nadciągających wyborach idealiści i idealistki, wolnomyśliciele i intelektualnie rozbudzeni społecznicy – nie mają szans. Dwóch preziów, dwóch największych partyjnych band przekonało całą resztę, że są w grze tylko dwa kolory. Albo wybierasz białe, albo czarne. Lokalnie takie rozumowanie to klęska. W efekcie obecne montaże opozycyjnych bytów polegają na rozdrapywaniu miejsc na listach. Na bredzenie o programach – nikt nie ma czasu i siły. Ludzie to widzą. Wielu nie pójdzie głosować.

W miasteczku, wszyscy co gotują się do wyborów – już się zgrali. Wyborcy to niby wiedzą, ale w dzień głosowania i tak oddadzą na nich głos. Powodów jest kilka. Po pierwsze, boją się zmiany. Po drugie, doświadczenie nauczyło ich, że po każdym nowym rozdaniu te same ryje tkwią w korytach. Wyborcy nie zasmakowali sytuacji, w której nowa, niepolityczna władza może być samodzielna, w równym stopniu, jak kolega Adriana samodzielny być nie może. Czy myślicie, że kumpel Adriana nie jest wk…ny, że musi zatrudniać kolesi z Radomska, Zgierza, Łodzi? Jest. Ale ma wyjście? On? – żadnego. Trzecie sprawa, to od lat nie było pozytywnych wzorców. Kolejne ekipy rządzące powiatowym miasteczkiem są coraz słabsze, pazerniejsze, cyniczne. Po czwarte, nowych chętnych do czynienia dobrych działań nie ma. Jedni wyjechali, inni siedzą cicho, bo się boją o siebie lub bliskich, jeszcze inni pilnują swoich interesików i każdej władzy zapłacą haracz, by móc nadal robić swoje.

Gdy zna się ich wszystkich od podszewki, trudno iść ręka w rękę z tymi, którzy już pokazali, jak mało zależy im na losie ludzi z miasteczka powiatowego. Zna się ich grzeszki, obłudę, brak wiedzy, a często nawet ogłady. To nie jest zatem mój czas. Być może ten czas już nigdy nie nastąpi zważywszy na to, co może zdarzyć się w wyniku nadchodzących wyborów. Z mojego punktu widzenia – nie ma dramatu. Naukowcy twierdzą, że największe poczucie szczęścia daje ludziom udany seks i praca, którą się lubi. Co ja wam będę piać. Nie ja tracę, tylko miasteczko.

PS Te wybory nie będą uczciwe. Oszalała dzicz dojnej zmiany, wszędzie tam, gdzie będzie przegrywać, doprowadzi do oszustw. Ma na to zgodę, środki, jest zdeterminowana. A czy te wybory w ogóle się odbędą?

 

Kołalicje czas montować

Czy są w miasteczku powiatowym ludzie, którzy pamiętają odległe czasy sprzed czterech lat? Dzięki wyborcom, którzy powtarzają, że polityka ich nie interesuje i nie mają na kogo głosować, i w związku z tym nie idą do wyborów, mieliśmy egzotykę na skalę krajową. Wódz z peło stanął na czele opozycyjnej koalicji lewaków z prawakmi. Stał się tym samym opozycją dla samego siebie jako wodza i dla swojego peło w szczególności. Fantastycznie mu poszło w tym układzie. Zmarnował najlepszy ośrodek wypoczynkowy w centrum kraju, rozwalił całkiem dobrą szkołę wypuszczającą absolwentów, dla których była robota. Wywalił na skraju miasteczka halę sportową, dla garstki fryzjerek co nie lubią wuefu, a za to dzięki niemu jazda na rowerze okazała się najkosztowniejszą rozrywką w okolicy. Było minęło, ale przed nami znów czas wyborów.

I znów szykuje się egzotyczna koalicja. Tym razem koalicji nowoczesności z lewactwem przewodził będzie gość, którego obecny guru słyszy krzyki zamrożonych blastul. I jeden, i drugi pożegnali się jakiś czas temu z peło, żeby być w końcu razem. Do tej brygady dokleją się jeszcze sieroty po byłym preziu, który już nic nie znaczy, a który mógł miasteczko wyprowadzić z politycznego piekiełka, ale mu się nie chciało.

Co ma poprzednia koalicja do obecnej, jeszcze nieformalnej? Wodza! Wciąż tego samego! Który tym razem wszystko tak montuje, żeby koniec końców poprzeć obecnego prezia i samemu znów wpaść na powiatowy fotel.

Jak ktoś w miasteczku powiatowym nigdy nie bytował, to bez flaszki wódki nie zrozumie tego, co się tu dzieje i tego, co tu napisane.

PS Pomyliłam się nazywając powiatowy sojusz wędkarzy z ministrantami lewactwem. Lewacy to światli, otwarci i nowocześni ludzie. Tymczasem w miasteczku powiatowym szyld sojuszu oznacza wyłącznie kurs do koryta.

Niezależny kandydat

Dochodzą mnie słuchy, że kumpel Adriana zamierza startować na fotel prezia w miasteczku powiatowym z własnego komitetu. Ho, ho, ho. Gościu, który od zawsze był w partii (naliczyłam 3 i pół), nagle staje się samodzielny i niezależny. Najlepszy, kandydat popierany przez samego Jaro, który się specjalnie fatygował do miasteczka żeby namaścić kandydata i powtórzyć, że lepszego wodza miasteczko nigdy nie miało i mieć nie będzie, ponoć stracił poparcie Pisotalibanu. Tymczasem teraz ogłosił, że zaprasza do komitetu wszystkich, którym leży na sercu dobro miasteczka. Strasznie cenny, mądry i konkretny komunikat. Czytać go należy następująco.

Po pierwsze wychodzi na to, że po 3,5 roku urzędowania, kolega Adriana nie ma żadnych konkretów na kolejne 5 lat, które zmobilizowałyby nowych ambitnych do działania. Zamiast powiedzieć: chodźcie za mną wszyscy razem, ci co chcą budować jeszcze jedną halę sportową, ci co chcą żeby na pl. Kościuszki było jeszcze więcej śpiewania i grania albo co nie chcą, żeby wybudować schroniska dla zwierząt mimo że Sofija w tym temacie łzy roniła – zwołuje tych, co chcą żeby było lepiej. No, kto nie chce? I kogo może zmobilizować taki energetyczny komunikat?

Po drugie, takie zaproszenie do współpracy, to znak dla tych, co aktualnie rozsiedli się w fotelach i na posadkach, że trzeba będzie się posunąć albo w ogóle spaść w niebyt. Przecież ci, co zareagują na zaproszenie, za darmo się nie pofatygują.

Po trzecie, chętni powinni się zastanowić czemu Pisotaliban nie chce już popierać najlepszego z możliwych wodzów? Czym się wodzu naraził? Przecież tyle dobrego, jako wódz uczynił. Co może się w takim razie przytrafić nowym żołnierzom za kolejne 5 lat?

Wieści dochodzące z miasteczka mrożą wyobraźnię. Ta twierdza ze stali i betonu, jednomyślna i bezmyślna, wierząca bez zastrzeżeń w jedynie słuszne słowa wodza, klepiąca wyłącznie pacierze i przekazy dnia – się sypie. Już nie dwóch, a nawet trzech kandydatów może począć Pisolandia.

Do czasu. Będą się mnożyć i dzielić przez pączkowanie. Coraz to nowe postaci wygrzebią buławy z plecaczków, aż w końcu dotrze do Jaro, że w miasteczku jest śmieszniej niż wynika z ogólnokrajowej mediany. Tupnie starym, zakurzonym butem i wszystko wróci do porządku. Adrianowy kolega będzie musiał znów odciąć na plakatach pół łysiny i zjednoczyć prawdziwych, miasteczkowych katolików.

 

100 lat, 100 lat – praw

To Polki głosują dopiero od 100 lat? A to jak było wcześniej? Takie pytanie zadał koleżance feministce, starosta z jej powiatu. Uśmiałyśmy się oczywiście z głąba, ale po chwili zastanowienia uśmiech zastygł na ustach.

Gdybym w miasteczku powiatowym wszystkim dotychczasowym starostom (a zwłaszcza obecnemu) zadała to pytanie – reakcja byłaby podobna. Wiedza i świadomość mają się nijak do władzy i władztwa.

To, że kobiety nie miały prawa głosować, nie miały prawa się uczyć, nie wolno im było publicznie zabierać głosu ani samodzielnie przebywać w miejscach publicznych, o tym, że o ich życiu decydowali wyłącznie mężczyźni i tak było przez wieki, o tym, że tak to trwało zdecydowała biologia i fizjologia, a potem – dla wygody i dominacji mężczyzn – utrwalały to religie, a chrześcijaństwo i katolicyzm mają w tym rolę szczególną. O tym się nie wie, a Kościół katolicki robi wszystko, by ta wiedza się nie utrwalała. Wszystkie prawa, które gwarantuje Konstytucja – kobiety sobie wywalczyły! Nigdy nie było innej drogi.

Model świata, w którym mężczyzna rządzi, zawsze wie lepiej i decyduje za żonę, córkę, matkę, właśnie odchodzi w niebyt, choć w wielu miasteczkach ma się dziś jeszcze całkiem dobrze. Ale miasteczko powiatowe pogrążone jest wciąż w XIX w.

Miasteczkiem powiatowym rządzą wyłącznie faceci i to coraz mniej do tego predysponowani. Kobiety są im potrzebne – do roboty. Ów mechanizm w tej kadencji jeszcze bardziej się utrwalił. To dzięki niemu alkoholicy, damscy bokserzy, dewianci (o tabunie matołów pospolitych, nie wspominając) piastują w miasteczku stanowiska i publiczne funkcje.

Przez wiele lat obserwowałam, jak z obojętnością, a najczęściej z pogardą traktowane były dziesiątki ambitnych, przenikliwych, mądrych kobiet. Wiele zapłaciło za to ogromną cenę – choroby, depresja nawet śmierć. Przykro mi to pisać, ale w miasteczku powiatowym – kobiety nic nie znaczą, z kobietami nikt się nie liczy. Te które były zagrożeniem – dawno zostały wyeliminowane z życia publicznego. Inne robią za ozdobniki albo ozdóbki. Ktoś zna jakąś miejską radną, która przez 3,5 roku zabrała głos w jakiejś istotnej dla kobiet sprawie?

Być może dyskryminacji kobiet w tymże miasteczku poświęcę kiedyś jakąś większą publikację. Materiału mam tony, poczynając od własnego doświadczenia z miejsca pracy. Jednak najsmutniejsze, co chcę w tym miejscu napisać brzmi: sytuacja w najbliższym czasie nie ulegnie zmianie. Powód? Wyjawiawm w poprzednim akapicie.

Sen wariatki

Przyśniło mi się, że jestem prezydentką miasteczka powiatowego. Nadciąga czas kampanii wyborczej. Oczywiście mam zamiar ponownie ubiegać się o fotel w magistracie. Tak jak wszyscy poprzedni prezydenci, którzy rujnowali miasteczko, jestem skąpa, co oznacza, że nie lubię wydawać pieniędzy. Własnych.

W dodatku kilkoro lokalnych biznesmenów, którzy wsparli cztery lata temu moją kampanię, rozczarowało się moimi stylem sprawowania władzy i dali do zrozumienia, że nie mogę tym razem na nich liczyć. Pozostał tylko jeden chętny, ale on daje co kampanię (na wszelki wypadek) każdemu kandydatowi, niestety, niewiele.

Co zatem czynić, by wygrać? Trzeba mieć plakatów i banerów więcej niż wszyscy pozostali kandydaci (i kandydatki) razem wzięci, a to oczywiście kosztuje. Opłaca się jednak znakomicie, bo ludność nie słucha, nie czyta, nie analizuje, nie wyciąga wniosków, nie pyta, a co najważniejsze – nie pamięta. Za to patrzy i widzi. A potem głosuje.

Moja strategia na tegoroczną kampanię jest następująca. Każda dyrektorka szkoły i przedszkola będzie miała obiecaną na Dzień Nauczyciela nagrodę za trud. Akurat wpadnie im do kieszeni w trakcie kampanii. I każda oddzielnie wydrukuje takie dwustronne uloteczki (wzór dostaną, żeby czegoś nie spaprały). Z jednej strony z moim dużym zdjęciem, a po drugiej z osobistym i żarliwym wsparciem mojej osoby.

Listę tych, którzy dostali w ostatnich trzech latach robotę w spółkach komunalnych ze szczególnym uwzględnieniem wiceprezesów/wiceprezesek i prezesów/prezesek, mam gotową. Im też należą się solidne premie. Tych premii starczyć musi na setki metrów kwadratowych banerów. I niech szukają miejsc, gdzie je powiesić, tak by zaraz po wyborach nie trzeba było tego ściągać. Niech sobie skorelują te metry kwadratowe z pensjami, które będą brać przez kolejne pięć lat. A jak któremuś, którejś starczy na długopisiki z moim imieniem i nazwiskiem albo jakiś inny drobiazg z moim wizerunkiem, to tym lepiej dla ich posad. Zanim się obudzę, muszę tylko wyśnić, kto zapłaci za koncert, na który oczywiście też przybędę i podziękuję artystom, że tak wzruszyli ludność miasteczka.

Myślicie, że to sen wariatki? No to do zobaczenia w realu. We wrześniu.